Rosja

Związek Radziecki u schyłku swego istnienia zmienił swoje stanowisko wobec postrzegania zagrożeń zewnętrznych. Pozwoliło ono na to, aby Sojusz Północnoatlantycki przestał być odbierany jako główne zagrożenie militarne.

Kultura Rosjii

Nowe myślenie wpłynęło na zakończenie zimnowojennej konfrontacji z Zachodem, rozpoczynając dialog rozbrojeniowy, którego wynikiem są porozumienia o kontroli zbrojeń. Ład europejski został przedstawiony w koncepcji „wspólnego domu europejskiego”, której głównym założeniem była likwidacja podziału Europy na przeciwstawne bloki ustrojowe. A wraz z powstaniem Federacji Rosyjskiej nie pojawiła się konkurencyjna szkoła wobec „nowego myślenia”.
„Brak jest (…) jednolitych kryteriów wyłaniania orientacji ideowo – programowych rosyjskiej polityki zagranicznej (…). Poszczególne orientacje łączą w sobie zbliżony stosunek do ważnych kwestii polityki zagranicznej, m.in. do tradycji imperialnej, mocarstwowości, czy nacjonalizmu.
Dojście do władzy Borysa Jelcyna znacznie wpłynęło na negatywny stosunek do Gorbaczowowskiej idei nowego myślenia za przedkładanie interesów ogólnoludzkich nad interesy narodowe, przy poparciu odrzucenia przez nią założeń ideologicznych w polityce zagranicznej państwa.
Wobec braku postulowanej równości w stosunkach międzynarodowych oraz przesunięcia się na korzyść Zachodu w układzie równowagi sił wystąpili tzw. defensywni realiści, reprezentujący działaczy partii, dyplomatów oraz wojskowych. Wychodzili oni z założenia, że siła wojskowa jest nieodzownym czynnikiem wspierającym środki polityczne dla zapewnienia bezpieczeństwa państwa. Zdaniem defensywnych realistów pozimnowojenny ład międzynarodowy jest kreowany przez państwa zachodnie za pomocą czynnika siły militarnej, co świadczy o jego trwałej roli w stosunkach międzynarodowych. Mimo krytyki wobec koncepcji nowego myślenia, nie potrafili przedstawić własnej spójnej doktryny polityki zagranicznej, będącej odpowiedzią na zmieniający się układ sił w Europie.